رادیوسیتی

مینی‌کست‌های رادیوسیتی

radiocity — Fri, 06 Apr 2012 15:04:00 GMT

همون‌طور که دوستان یادآوری کردند لینک‌های پادکست‌ام کار نمی‌کنن.
سرویس‌دهنده‌های پادکست ایرانی درست مثل خط تولید پیکان‌اند، دیر یا زود باید خط تولیدشون متوقف بشه و خیال‌مون رو راحت کنن.

یه سرویس جدید مینی‌کست در سایت پادومتیک راه افتاده که پادکست‌ها رو (یا همون مینی‌کست‌ها رو، چون کم‌تر از ده دقیقه هستند) اون‌جا گذاشتم. این‌هم نشانی‌اش:

مینی‌کست رادیوسیتی

یه نسخه از فایل‌های صوتی رو هم در پیکوفایل گذاشتم که نشونی‌شون اینه:

فایل صوتی شورشی نا آرام، متن

فایل صوتی عاشقانه به تو متن

فایل صوتی شمردن بلد نیستم متن

فایل صوتی زندگی من متن

فایل صوتی دیوهای قصه متن

فایل صوتی باشد تو نیا متن

فایل صوتی تولد اسپینو متن

فایل صوتی باز باران متن

سال نو مبارک! (هنوز فروردینه دیگه)

radiocity — Fri, 06 Apr 2012 14:35:00 GMT

از همه‌ی دوستانی که با کامنت و ای‌میل و تلفن بهم تبریک گفتن سپاس‌گزارم. ببخشید که به‌موقع به کامنت‌ها پاسخ ندادم اما تلاش کردم به ای‌میل‌ها پاسخ بدم.

بخشی از پستی که به مناسبت سال جدید گذاشته بودم و به دلیل بی‌انگیزگی در ورود به دنیای مجازی به‌موقع منتشر نشد:
دوست‌داشتنی‌ترین فرد سال ۹۰: قدما فرموده‌اند خدا یکی، اسپینو یکی
مهربان‌ترین‌های سال ۹۰: مثل همیشه و از ازل تا ابد خانواده‌ی گل‌ام
بانمک‌ترین همراه سال ۹۰: سرمه
محبوب‌ترین‌های سال ۹۰: دوستان‌ام که جای ویژه‌ای در قلب‌ام دارند
بهترین اتفاق سال ۹۰: ترک اعتیاد به اینترنت و قهوه!
بدترین اتفاق سال ۹۰: تنبلی‌های مکرر و از دست دادن بعضی موقعیت‌های استثنایی
بهترین کار سال ۹۰: انجام مرتب ورزش (فیتنس) و یادگیری اسکیت این‌لاین
بامزه‌ترین اتفاق سال ۹۰: تجربه‌ی مجدد زمین خوردن‌های ناگهانی در اسکیت که یادآور زمین‌خوردن‌های دوران کودکیه :دی
منفورترین‌های سال ۹۰: مدیران بی‌سواد و پر ادعا با ادبیات چاله‌میدونی
ترس‌آورترین اتفاق سال ۹۰: ابتلا به یک بیماری ۲۴ ساعته‌ی جهنمی!
و بالاخره:
زجرآورترین اتفاق لحظه های آخر سال ۹۰: قطع شدن ناگهانی(و البته قابل پیش‌بینی) ب.ی‌ب.ی‌س.ی فارسی و متزو و نشنال‌ژیوگرافی به ‌هنگام سال تحویل و اجبار به تماشای ت.ی‌وی‌پرش.ی.ا و ویدیوهای عتیقه‌ی دهه‌ی ۵۰!
پَ نه پَ فکر کردین حاضرم شبکه‌های تلویزیونی مزخرف خودمون رو تماشا کنم؟ حاشا و کلا! همین ویدیوهای عتیقه شرف دارن به مجری‌های لوس و ابله و برنامه‌های تکراری و اعصاب‌خردکن ملی!!!

جدایی نادر از سیمین و اسکار

radiocity — Mon, 27 Feb 2012 08:54:00 GMT

الان ساعت ۸ و نیم صبحه و من نشستم پای تلویزیون تا خبر تصویری‌اش رو ببینم. از ساعت ۱۰به بعد پارازیت‌ها شروع می‌شه و ارتباط‌مون با دنیا قطع می‌شه. همون دنیایی که با چماق تحریم به سرمون می‌زنه و با هویج اسکار و جایزه‌های هنری احساس شادی موقتی بهمون می‌چشونه تا لحظه‌ای درد طاقت فرسای تحریم‌های ناجوانمردانه رو فراموش کنیم.

مبارک باشه اولین جایزه‌ی اسکار کشورمون!
مبارک باشه قیمت‌های سرسام‌آور اجناس در بازارهای مملکت‌مون!
مبارک باشه دورانی که باز کودک شده‌ایم و برامون انتخاب می‌کنن دیدن و پوشیدن و خوردن چه چیزهایی برامون خوبه و کدوم‌ها بد!
مبارک باشه فیلتراسیون سفت و سخت وبسایت‌هایی که اجازه‌ی تحقیق و پژوهش برای وزارت فخیمه‌ی ... رو هم ازمون گرفته!
مبارک باشه چماق‌های داخلی و خارجی بر گرده‌ی نحیف‌مون و جویدن هویج‌های خوش‌رنگ فرنگی و زردک‌های لاغر داخلی!

پ.ن
ممکنه تلخ باشه اما باهاش موافق‌ام:
جایزه‌ی اسکار فرهادی، بخشی از سناریوی روابط قدرت در امروز جهان

آسمون هم قاطی کرده به ولله!

radiocity — Thu, 01 Dec 2011 22:41:00 GMT

به سبیل آقامون قسم تا ۵ دقیقه پیش هوا بس ناجوانمردانه سرد بود اما فقط سرد بود. ما رفتیم اسکان میرداماد انواع پیراشکی و قاقالی‌لی‌های خوشمزه خریدیم و من مقادیر معتنابهی لرزیدم و کاپشن اسپینو رو روی پالتوم پوشیدم و با همون قیافه‌ی مضحک (عینهو بارباپاپاپا شده بودم) و در حالی که نیشم تا بناگوش باز بود تو کوچه خیابون راه رفتم و خودمون رو به خاله رورو (ماشین‌مون هستند) رسوندیم و اومدیم خونه و من شومینه رو روشن کردم و یهو بوووووووووم!
خوف نکنید. گاز منفجر نشد، صدای آسمون قرنبه بود با برف‌ریزه به همراه باد و سوز فراوان!
فکر کن، رعد و برق با برف! همه‌جا در عرض ۵ دقیقه سفیدپوش شده! یهو انگار کن فیکون شده باشه.
این آب و هوای تهرون یهو چش شده به نظرتون؟ یه نموره غیرعادی می‌زنه.

پادکست: باز باران

radiocity — Sun, 20 Nov 2011 16:19:00 GMT

شعر زیبای گلچین گیلانی اولین چیزیه که در هر روز بارانی به ذهن‌ام میاد.
از کودکی این شعر رو دوست داشتم و البته که کامل اون یه چیز دیگه‌ست.

به بهانه‌ی باران زیبای امروز تهران، بخشی از این شعر رو در قالب پادکست تقدیم‌تون می‌کنم، از روح آقای گلچین گیلانی هم پوزش می‌خوام که شعر زیباش رو به سلیقه‌ی خودم کوتاه و یه کوچولو جابجا کردم.
به امید روزی که محدودیت سرعت اینترنت برداشته بشه و ما هم مثل سایر آدمیان در جهان، از افریقا گرفته تا افغانستان و قطبین بتونیم از مواهب اینترنت پرسرعت واقعی (نه این جوکی که بهش می‌گیم ای.دی.اس.ال!) بهره‌مند بشیم و بتونیم بدون نگرانی از محدودیت سرعت، فایل‌هامون رو به اشتراک بذاریم.

۱. مینی‌کست رادیوسیتی
۲. فایل صوتی با حجم کم (۱۲8k)
۳. فایل صوتی با حجم بیشتر(۳۲۰K)

باز باران
با ترانه
با گهرهای فراوان
می‌خورد بر بام خانه

من به پشت شیشه تنها
ایستاده:
در گذرها
رودها راه اوفتاده

شاد و خرم
یک دو سه گنجشک پرگو
باز هردم
می‌پرند این‌سو و آن‌سو

....

اندک اندک، رفته رفته، ابرها گشتند چیره
آسمان گردیده تیره
بسته شد رخساره‌ی خورشید رخشان
ریخت باران،
ریخت باران

...

می‌خورد بر شیشه و در
مشت و سیلی
آسمان
امروز دیگر
نیست نیلی

کره‌گیری از آب

radiocity — Thu, 10 Nov 2011 20:00:08 GMT

برگرفته از متن:
«... با توجه به زندگی امروزی، کمی دشوار است که بتوانیم همیشه به زیارت قبور و آرامگاه‌های عزیزان از دست رفته برویم. با کمک تکنولوژی می‌توانیم کمی از این بار را سبک نماییم و با نصب این دستگاه در کنار آرامگاه‌ها، ثوابی جاری و متدوام را برای اهل قبور فراهم نماییم. البته واضح است که خواندن آیات قرآنی توسط خود انسان فضیلتی بیش از این را دربر خواهد داشت و ما ناچار از این تکنولوژی استفاده می‌کنیم.»

شیث و نصرتی ِ درون!

radiocity — Mon, 31 Oct 2011 20:23:00 GMT

در زمین چمن، فوتبالی واقع شده.
در حین فوتبال، گل‌هایی زده شده.
در اثنای خوش‌حالی و خوش‌خوشان‌گری، باسن‌هایی مالیده شده.
تصویر باسن‌های مالانده شده در قالب مولتی مدیا در اطراف و اکناف پخش شده.
فریاد «وااسفا» و «وا اخلاقا» از هرجا شنیده می‌شود.
ملت بزرگوار و شریف ایران از شرم و خجلت و ناراحتی به خود می‌پیچند و هر آن امکان انفارکتوس‌شان می‌رود.

ای داعیان اخلاق و فرهنگ!
ای پاکان دو عالم!
ای مردمی که باسن مبارک‌تان از شائبه‌ی هرگونه ملامسه‌ای پاک و مبراست!
شوخی شیث و نصرتی ماجرایی‌ست که هر روز و هر ساعت در خیابان‌های شهر بر ما زنان می‌رود و هرگاه از آن شکوه می‌کنیم انگ «زنان ویژه» بر ما می‌خورد.
آن چه برای شما مساله‌ی غیر اخلاقی‌ست برای ما خاطره است به ولله!

آیه‌ی رَهَوی:
«به راستی که شما از زشتی دوری نمی‌جویید، زشتی درون خودتان را در دیگران دیده و برمی‌آشوبید»

شیشه‌ی پنجره را باران شست

radiocity — Sat, 29 Oct 2011 16:01:00 GMT

هوای بارونی هر کسی رو به هوای چیزی میندازه: قدم زدن زیر بارون، پوشیدن بارونی و چکمه، گرفتن چتر در دست، راه رفتن با یار غار در زیر باران و و و ... . اما ما شیکموها یاد خوراکی‌های بارونی می‌افتیم چیزهایی مثل آش رشته و اینا. وقتی امکانات نباشه، مجبور می‌شیم در فریزر رو باز کنیم و با کمی تره‌فرنگی و هویج و پیاز و فیله‌ی مرغ و جو پرک شده یک سوپ من‌درآری پیکاسویی درست کنیم و یه دونه لیموترش رو هم آب‌چکون کنیم توش و سر بکشیم!
آی چسبید، آی چسبید که نگوووووو :دی

پادکست: اسپینو آمد!

radiocity — Thu, 20 Oct 2011 03:41:00 GMT

چرا آمد؟
از کجا آمد؟
چگونه آمد؟
برای چه آمد؟
چه وقت آمد؟

لطفن این مینی‌کست را بشنوید

برای کسانی که دسترسی به پادکست ندارند:
- فایل صوتی با حجم کم (۲.۵)
- فایل صوتی با حجم بالاتر (۸.۷)

قانون جنگل

radiocity — Fri, 14 Oct 2011 10:40:00 GMT

Nude.1909.Pablo Pacasso

من آدم پیرو مدی نیستم. سلیقه‌ی خودم رو در پوشاک و خوراک و محیط زندگی‌ام دارم. همین مساله‌ی به ظاهر ساده برای من مشکل‌سازه چون در تهران وقتی مانتوی کوتاه یا چسبان یا پاپیون‌دار یا هر چی دیگه مده تمام فروشگاه‌ها و بوتیک‌ها به مثابه یک آیه‌ی نازل شده از طرف پروردگار با سرعتی باورنکردنی تمام مانتوها رو به مد روز عرضه می‌کنن. مصرف‌کنندگان گرامی هم عمومن توجهی ندارن که آیا این مد از لباس بهشون میاد یا نه. مناسب قد دراز یا باسن پهن یا سرشونه‌های کوچیک‌شون هست یا نه. همه در رقابتی جنون‌آمیز سعی دارن مد روز باشن. به خاطر همینه که در تهران بیشتر خانم‌ها مثل مورچه‌های کارگر همه یک شکل و شمایل دارند؛ دماغ ها سربالا، مانتوها کوتاه، موها بلوند، پوست‌ها برنزه و لهجه‌ها تهرانی آکسفورد!
باری، در محل کارم پوشیدن مانتوهای رنگی جرم نیست اما طبق همون مد رایج پنهان در زیر پوست شهر، گویی تمام خانم‌های اداره‌جاتی تهران تصمیم گرفته‌اند که یا سیاه بپوشن یا قهوره‌ای یا خاکستری یا هر رنگ چرک دلمرده‌ی دیگری که تصورش رو بکنید. خب من از فرصتی که در اختیارم قرار داده شده استفاده می‌کنم و زیر بار این رنگ‌ها نمیرم. فرض بفرمایید آبی، سفید، شیری، سبز و رنگ‌هایی از این دست رو می‌پوشم.
یه خانوم حراستی هم داریم که هیکل‌اش به مثابه اسپینو جان‌مان است و ماشالله از یک دایناسور بالغ و پروار چیزی کم نداره. از جلوی گیت که رد می‌شم این خانم مثل یک تیراناسور واقعی که چشمش به یک توله گراز معصوم افتاده باشه تکانی به باسن‌اش می‌ده و روی صندلی‌اش جابجا می‌شه، سرش رو جلو میاره تا بهتر من رو ببینه. معمولن هم یه چیزی پیدا می‌کنه که بهم بگه. از کوتاهی مانتو تا بند پایین شلوار یا این که چرا موبایلم توی جیب شلوارمه یا چرا کیف‌ام این قدر بزرگه و هرچی که تصورش رو بکنید.
دیروز صبر و تحمل‌ام تموم شد. در حالی‌که داشت تذکر می‌داد که مانتوم چروک شده و رفته بالا و لحن‌اش هم طوری بود که این شائبه پیش می‌آمد که گویا بنده یک فروزان مینی‌ژوپ‌پوشی هستم که ران‌هایم را در دل ام‌القرای اسلام در معرض دید نامحرمان گذاشته‌ام؛ آنچنان فریادی به سرش زدم که خودم ترسیدم. چشم‌هاش گرد شد. انتظار نداشت که کسی جوابش رو بده اما چون سنبه‌اش پرزورتر بود با دادی بلندتر جواب من رو داد. خب من توانایی برگشت از راه رفته رو نداشتم و مجبور شدم تارهای صوتی‌ام رو تمامن به کار بندازم و از خجالت‌اش دربیام. خانم تیراناسور پیچ و تابی به بدنش داد و از پشت صندلی هجوم آورد به طرف من و داد زد که کارت ات رو بده. اگه مساله ناموسی نشده بود حتمن فرار می کردم اما ترسان و لرزان سر جام ایستادم و زل زدم به چشم‌هاش و با صدایی که خدا شاهده نمی‌دونم چطوری از حنجره‌ام دراومد بهش گفتم کارتمو بهت نمی‌دم.
دردسرتون ندم من رو تهدید کرد، گفت که تعادل روانی ندارم، من تهدیدش کردم گفتم که حواسش رو جمع کنه و همیشه این رو به یاد داشته باشه که من تعادل روانی ندارم و همه کاری از دستم برمیاد و ... کار بالا گرفت و همکارانش اومدن بیرون و تلاش کردن که من رو آروم کنن و من خیالم راحت شد که بالاخره راهی برای فرار از اون مخمصه پیدا کرده‌ام. به همکاران‌اش گفتم همین‌جا وایستیم و ببینیم آدم‌هایی که میان تو چه شکلی‌اند و چرا هیچ کسی به جز من تذکر لازم نیست. اولین سری، دو تا خانم چادری بودن با یه عالمه بزک و دوزک و آرایش خلیجی با کفش‌های پاشنه بلند تق‌تقی. دنبال سرشون یه خانم با مانتوی کاملن چسب تن اما تا زیر زانو با چشم‌های ریمل‌زده و خط چشم‌کشیده و سایه‌ی آبی. خب با توجه به صورت بدون آرایش و میّت‌گون من، این منظره خیلی به نفع‌شون نبود، بنابراین شروع کردن که از دل من دربیارن و البته حواس‌شون به تیراناسور خانوم هم بود. من هم از خدا خواسته، با لحنی مهربانانه از وضعیت ناپسند و غیرانسانی(!) محیط‌های کاری صحبت کردم و اون‌ها تایید کردند و به این توافق رسیدیم که در امریکا هم کسی این مدلی و با این آرایش‌های زننده به محیط کار نمیاد و با کمی نچ نچ و ابراز تاسف، همدیگه رو به خدا سپردیم و به این شکل خودم رو از دست‌شون نجات دادم.

طبق قانون طبیعت، جانوران تلاش می‌کنن برای گریز از خطر، خودشون رو هم‌رنگ محیط دربیارن. جانورانی که از این قاعده پیروی نکنن در معرض شکار و نابودی قرار می‌گیرن به خاطر همینه که نیاکان ما گفته‌اند «خواهی نشوی رسوا هم‌رنگ جماعت شو».
به اجداد میمون‌مان سوگند در اولین فرصت یه مانتو مقنعه شلوار مشکی با یک سایه‌ی آبی اکلیلی و یک ماتیک مکش‌مرگ‌ما می‌خرم و خودم رو در معرض «انتخاب طبیعی» و انقراض قرار نمی‌دم!