الان ساعت ۸ و نیم صبحه و من نشستم پای تلویزیون تا خبر تصویری‌اش رو ببینم. از ساعت ۱۰به بعد پارازیت‌ها شروع می‌شه و ارتباط‌مون با دنیا قطع می‌شه. همون دنیایی که با چماق تحریم به سرمون می‌زنه و با هویج اسکار و جایزه‌های هنری احساس شادی موقتی بهمون می‌چشونه تا لحظه‌ای درد طاقت فرسای تحریم‌های ناجوانمردانه رو فراموش کنیم.

مبارک باشه اولین جایزه‌ی اسکار کشورمون!
مبارک باشه قیمت‌های سرسام‌آور اجناس در بازارهای مملکت‌مون!
مبارک باشه دورانی که باز کودک شده‌ایم و برامون انتخاب می‌کنن دیدن و پوشیدن و خوردن چه چیزهایی برامون خوبه و کدوم‌ها بد!
مبارک باشه فیلتراسیون سفت و سخت وبسایت‌هایی که اجازه‌ی تحقیق و پژوهش برای وزارت فخیمه‌ی ... رو هم ازمون گرفته!
مبارک باشه چماق‌های داخلی و خارجی بر گرده‌ی نحیف‌مون و جویدن هویج‌های خوش‌رنگ فرنگی و زردک‌های لاغر داخلی!

 پ.ن
ممکنه تلخ باشه اما باهاش موافق‌ام:
جایزه‌ی اسکار فرهادی، بخشی از سناریوی روابط قدرت در امروز جهان