این روزها در شبکه‌های اجتماعی و سایت‌های مختلف دائم این اطلاعیه رو می‌بینم.
خب من نمی‌فهم‌ام این کجاش به مبارزه می‌مونه؟
اگه هم مبارزه‌ست احتمالا به‌درد همون آقای سازگارا و آدم‌های وی.او.ای VOA امریکانشین می‌خوره که دون‌کیشوت وار، متوهم و با شمشیر چوبی به مبارزه با پره‌های آسیا می‌خوان برن.
تصورش سخت نیست، فکر کنیم شاید در همون ساعت و همون دقیقه و همون ثانیه یکی از عزیزان‌مون در اتاق عمله و کسری از ثانیه قطع برق ممکنه جونش رو در خطر بیندازه، و البته خوبه یادمون باشه که شهرستان‌ها و دهات دور و نزدیک کشورمون امکانات تهران رو ندارن و چه بسا نتونن برق بیمارستان‌ها رو در صورت قطعی ناگهانی برق تامین کنن.
در همین عصر ارتباطات شاید خیلی‌ها ندونن استان‌های جنوبی کشورمون، به‌ویژه خوزستان و به ویژه‌تر آبادان و خرم‌شهر که هنوز از مناطق بسیار محروم کشورمون هستن، همین‌جوری و معمولی‌اش کلی با قطعی برق روبرو هستن و آیا این کار ما باعث نمی‌شه سالمندان و کودکان در گرمای بالای ۴۵ درجه در زحمت بیفتن (از خطرات احتمالی حرف نمی‌زنم). خیلی از کارخانه‌ها و کارگاه‌های کوچیک در همین منطقه به خاطر گرمای هوا شبانه کار می‌کنن، قطع برق کلی صدمه و ضرر مالی بهشون می‌زنه.
درسته که به خاطر موقعیت استراتژیک تهران سرویس دهی بهش خوب انجام می‌شه (گرچه همین شب‌ها هم نوسانات برق داره پدر وسایل برقی‌ رو درمیاره) و احتمالن با قطع برق شهرستان‌ها و مناطق دور افتاده اجازه نمی‌دن فشاری به خطوط برق تهران وارد بشه اما فراموش نکنیم ایران در تهران خلاصه نمی‌شه.
این هم شاه‌بیت ماجرا:
موذن بانگ بی‌هنگام برداشت
نمی‌داند که چند از شب گذشته‌ست

* جنبش خاموشی، تا حدی عملی اما غیراخلاقی   پارسا صائبی
* چراغ‌ها را من خاموش نمی‌کنم   احمد ابوالفتحی