خدا بگم این سید رضا شکراللهی رو چی‌کار نکنه.

تا پیش از  این غلط‌کردم- نامه و این نرم‌افزاره با نیم‌فاصله‌ی فاجعه‌اش، چه زندگی بی‌دغدغه‌ای داشتیم.

اصلا خیال‌مون نبود که گلاب تو شیربرنج‌مون بریزیم یا گل‌آب؟

بریم فرحزاد یا فرح‌زاد؟

کباب بخوریم یا کب‌آب؟

نوشابه‌ی سیاه بالا بریم یا نوش‌آبه‌ی سیاه؟

به یارمون بگیم دوستت دارم یا دوست‌ات دارم یا دوست ات دارم تا دنیا به آخر نرسه؟

تا پیش از آشنایی با غلط‌کردم- نامه‌ی کذایی اگه یه زمانی اشتباهی به کتابخانه می‌گفتیم کتاب‌خانه یا کتاب خانه، آسمون به زمین نمی‌اومد که، یا نمیومد که، یا نمی اومد که، یا هرچی.

بعد از نصب این نرم‌افزار، یا نرم افزار نابودگر آسایش، دیگه نمی‌دونم، یا نمیدونم، یا نمی دونم چه‌جوری یا چه ‌جوری واژه‌ها یا واژه ها رو بنویسم که نظم کائنات بهم یا به‌هم یا به هم نخوره.

سید رضا جان هرکی دوست داری،

خوابگرد یا خواب‌گرد یا خواب گرد؟

مساله اینست، یا این‌‌ست یا این است؟