امروز به کلاس ورزش رفتم.

مربی، ملقب به الناز جون، یه دختر تی­تیش بود که هیکل­اش بد نبود اما زیاد هم مثل ورزش­کارها نبود. به هر حال اعتماد من یکی رو که جلب نکرد.

همون اول کاری یه ضبط بزرگ مشکی زد زیر بغل­اش و هن و هن کنان گذاشت روی زمین و یه نوار موسیقی باکلام هم گذاشت و گفت: شروع می­کنیم.

آقا چشمتون روز بد نبینه، قر و فر و بشکن و بالابنداز شروع شد. من و یکی از همکارهام با تعجب و هاج و واج مونده بودیم چی­کار کنیم و نمی­فهمیدیم این چه مدل بدن­سازیه. کاشف به عمل اومد که کلاس ایروبیکه اون هم چه ایروبیکی!

من معصوم مظلوم شهرستانی، (که سابقه­ی رقاصی­ام برمی­گرده به دوران دانشجویی که با پوشیدن مینی­ژوپ، ادای رقاص­های شوهای لوس­آنجلسی رو درمی­اوردم و هم­اتاقی­هام رو از خنده روده­بر می­کردم) تا سعی می­کردم، جمیله­وار، قر کمرم رو درست کنم، حرکات دست رو فراموش می­کردم و تا یاد دست­هام می­افتادم و اون­ها رو تکون می­دادم، پاهام از حرکت می­افتاد. الناز جون هم که ماشالله! فرصت نمی­داد آدم دست و پاش رو جمع کنه و ببینه چی به چیه.

وسط­های آهنگ هم، خواننده یه جیغ­هایی می­زد و در همین لحظه، شور حسینی الناز جون و بقیه رو می­گرفت و با زدن کف و یه بشکن جانانه و به دنبال­اش یه قر مَشت، حرکات شنیعی انجام می­دادن که شدیداً اسلام رو در خطر می­انداخت.

بعضی قسمت­ها هم، گیسوان خودشون رو پریشون می­کردن و یه چیزهایی مثل هدبنگ انجام می­دادن که من چون نمی­فهمیدم دقیقا با کجای موزیک باید این کار رو انجام داد، و از طرفی، موهام رو هم بافته بودم و نمی­تونستم به سرعت بازش کنم، از کسب فیض محروم شدم.

خلاصه، به مدت دو ساعت تمام، تلاش مذبوحانه­ای برای انجام این حرکات موسوم به ایروبیک انجام دادم اما دیدم از من برنمیاد و تصمیم گرفتم به سراغ دستگاه­های بدن­سازی برم. من با این دستگاه­ها زیاد میونه ندارم اما هرچی که بود بهتر از قر و بشکن بود.

مربی این بخش، فرشته جون، بهم گفت باید بین ایروبیک و کار با دستگاه یکی رو انتخاب کنم و من هم گفتم: «وا فرشته جون، معلومه که دستگاه! من فقط می­خواستم بدن­ام رو گرم کنم»

خلاصه از جلسه­ی دیگه فقط با دستگاه کار می­کنم و البته امشب هم از تبعات قرکمرهای ناشیانه­ی امروز، که با اصراری صادقانه سعی به انجام­اش داشتم، گمون نمی­کنم بتونم راحت بخوابم.